BİR ÇANAKKALE GAZİSİ DEDEMİZ GÜNLÜĞÜNDEN AKTARIYOR

Abdülkadir ile bölük kumandanının yanına geldik. Bölük kumandanından bize uzun bir ip bulmasını rica ettim. Bir müddet sonra küçük ağırlıktan bir ip geldi. Siperin keşfe gidilecek mahallinden birkaç kum torbası açtık. Abdülkadir ile beraber siperden çıktık ise de İngilizler aydınlatma fişeğinin biri sönmeden diğerini atıyorlardı. Biz yerde hissedilmeyecek derecede yavaş sürünüyorduk. Fakat İngilizlerin bizi görebileceği açık bir vaziyetteydik. Bereket versin ki bulunduğumuz yerde eski şehit ve İngiliz naaşları çok olduğundan hangisinin ölü ve hangisinin diri olduğunu kestiremiyorlardı. Biz de bu ölülerden istifade ediyorduk.

Nihayet şehit Mehmet Dayı’nın bulunduğu yere geldik. Düşman siperi bize tahminen 20 metre mesafede idi. Toprak ve çalılar yüzünü gözünü yırtmasın diye şehidin yüzünü yukarıya çevirdik. Ben şehidin silahını kayışından omzuma iliştirdim. Abdülkadir de onbaşının bıraktığı silahı omzuna iliştirdi. İpi şehidin bacaklarına taktık ve dirseklerimizden kuvvet alarak yavaş yavaş çekmeye başladık. Bir müddet süründükten sonra ipin ucu siperimize ulaşır vaziyette gelince kendimizi sipere aldık. Siperin içinden, ipin ucunu çekerek şehidi sipere aldık. Siperin ayak kademesine uzattık. Bu şehidin “vuruldum” demeden ve kımıldamadan ölmesi merakımızı mucip olduğundan neresinden vurulduğunu görmek için soyduk. Düşman siperleri pek yakın olduğundan ve keşfe çıkan neferler de yerde yattığından düşman mermisi iki kürek arasından girip kalbinden çıkmıştı. Bir serseri merminin kurbanı olarak ah bile demeden ebedî hayata kavuşmuştu. Sıhhiyelilere haber verildi. Götürüp bir çukura defnettiler.2